2/15

Ποιό το νόημα της ζωής αν δεν μπορείς να είσαι ευτυχής

Αν όσο και αν προσπαθείς είσαι πάντα ελλιπής

Οποίο δρόμο και να επιλέξεις

Παλι στο ιδιο αποτελεσμα πεφτεις

Κανεις δεν μπορει να καταλαβει

Κανεις δεν μπορει να σε νιωσει

Εισαι ο εαυτος σου εσυ και παλι εσυ,

Ναι δεν μπορεις να σαι παντα μιζερος

Αλλα και η θετικοτητα δεν με βοηθησε

Η Ελπιδα, η Πιστη με εγκατελειψαν..

Με κατακτησε το κενο, η αδιαφορια

Αν δεν μπορω να ειμαι νοημων

Τοτε τιποτα δεν εχει νοημα...

Οι Μελαγχολικές νυχτες

Μου λείπεις και το παραδέχομαι δεν ντρέπομαι. Είπα να σου γράψω να εκφραστώ να σου πω για τον έρωτα που νιώθω ακόμη μες στα στήθη μου. Το ξέρω είναι τρελό μα δεν μπορώ να κρυφτώ ούτε από μένα ούτε από σένα. Χαμογελάς καθώς με κοιτάς. Και καθώς με διαβάζεις . Τι να πω. Άνθρωπος είμαι κ εγώ πρέπει να εκφραστώ. Πρέπει να τα πω αλλιώς σαν ότι θα σκάσω νιώθω πάλι. Δεν αξίζεις την συντροφιά μου, η αγάπη μου για σένα χάνεται κάπου μέσα σε αυτό τον κόσμο μα δε πειράζει οι αναμνήσεις είναι αυτές που μένουν. Ακόμα και όταν όλα πάνε σκατα εγώ θα σε θυμάμαι κ θα χαίρομαι. Γιατί σε έζησα κ σε αγάπησα και σε ένιωσα κ σε απόλαυσα. Μην ανησυχείς για μένα είμαι καλά. Όπως προκυρηξες είμαι δυνατή. Γυναίκα με τα όλα της πραγματικά. Πάντα με ξαφνιάζε που γνώριζες εμένα πιο πολύ από μένα. Μου λείπεις και μπορεί να σε θέλω ακόμα. Μα το όνειρο αυτό, μόνο αυτό θα παραμείνει όνειρο. Τραβήξαμε διαφορετικόυς δρόμους,εγωιστικόυς. Βάλαμε τον εγωισμό μας πάνω από την αγάπη. Τουλάχιστον εσυ. Μα δεν πείραζε σαν έτσι φαίνεται να είναι η ζωή. Μα εγώ παρόλα αυτά θα σε θυμάμαι γιατί με άγγιξες βλακα στην ψυχή όχι μόνο στην καρδιά. Και δεν με πειράζει που φέρθηκες εγωιστικα μόνο το ότι δεν με σκέφτεσαι πια. Αυτό λίγο πονά. Αλλά νταξει την έχω μάθει πια την μοναξιά. Την εδεχτηκα και πια μαζί βαδίζουμε τουλάχιστον μέχρι να βρω το φως μου ξανά. Τότε πάλι θα χαράζει όλο χαρά μέσα στην καρδιά. Μα είναι αυτές οι ώρες που μου λείπεις ξανά. Που λέω να σε βλέπα ένα λεπτό μοναχα,να μου χαμογελάσει ξανά να με πει μικρή του όπως κάποτε. Μα ξέρω πως αυτό δεν είναι εφικτό και για αυτό θα σε θυμάμαι κ θα χαμογελώ κρυφά. Και θα λέω το αγόρι μου ακόμα με αγαπά. Θα ζω μέσα στο όνειρο, στην φαντασία του να σε έχω ξανά.

Document 89

I laughed at your stare, I knew what it meant but I didnt care. I kept laughing and you do look more handsome than you did on that day. I just imagine you. Allow me to do the honors and get you angry.

Περπατώντας

Σκέφτηκα πολλά, λίγα είπα δεν ξέρω τι γίνεται σε αυτή τη κοινωνία. Περπατώ και κάνω ταξίδια καθημερινά αλλά ακόμη να καταλάβω.. Προς τα που πάμε? Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει να ζουν δεν κοιτάν ούτε τον ουρανό δεν μπορούν να πάρουν μια κανονική ανάσα.. Βαδίζω σε άγνωστα λημέρια κάποιες φορές μπας και δω κάτι καινούργιο, διαφορετικό. Μα παντού τα ίδια κ αναρωτιέμαι πως φτάσαμε όλοι εδώ.. Άνθρωποι να περπατάνε με σκυφτά κεφάλια. Να σε κοιτάζουν με πόνο αναγνωρίζω την μοναξιά σου . Το ξέρω πολύ καλά αυτό το βλέμμα κάποτε το είχα και εγώ βαδίζαμε μαζί σαν δυο καλά φιλαράκια δεν την έκρυβα με κοιτούσες και την έβλεπες τριγύρω μου. Μην ρωτήσεις το τι άλλαξε, τίποτα δεν άλλαξε απλά μετά από κάμποσο καιρό την ξέχασα.. Μέρα πάρα μέρα ξεχνούσα ότι ήταν δίπλα μου ή μέσα μου γνώρισα καινούργια κολλητάρια... Δεν λέω που και που έρχεται και μου λέει ένα γεια μα προσπαθώ και την διώχνω μακρυά. Ξέρεις δεν είναι κακία μερικές φόρες την αναζητώ και εγώ από μονη μου.. 
Μα δεν είναι για να την κάνεις παρέα συχνά.. Ξες.. 
Και όπως συνεχίζω τον δρόμο μου ακούω γέλια χαρά και λέω δεν μπορεί ονειρεύομαι , γυρνώ και παρατηρώ μια παιδική χαρά κάτι παιδιά παίζανε και γελούσαν.. Μου κάνε πολύ εντύπωση πως αυτά δεν τα είχε φίλη η μοναξιά? Πως ξέφυγαν από αυτή. Πάω δίπλα σε ένα παγκάκι και τα παρατηρώ και προσπαθώ να καταλάβω το μυστικό.. Δεν μπορώ τους ρωτώ. Μα αυτά με κοιτάνε με χαμόγελο που με κάνει να απορώ. Πως γίνεται αυτό. Φαίνεται ότι τίποτα δεν τους αγγίζει έχουν φτιάξει έναν κόσμο μοναδικό όπου για να εισέλθεις πρέπει να γίνεις σαν αυτό, το μικρό το μωρό παιδί..σαν αυτά.. Τα ζήλεψα αλήθεια. Μακάρι και εμείς οι μεγάλοι να μπορούσαμε να δούμε σαν και αυτά.. Να βλέπαμε την αξία σε πράγματα ορατά και όχι εικονικά. Να μπορούσαμε να είμαστε λίγο πιο πολύ αληθινοί λίγο πιο πολύ αγνοί.. Κάτι τέτοιες σκέψεις με κυρίευαν ετσι όπως βαδιζα γοργά γοργά στο άγνωστο..

Preposterous!

I felt embarrassed when your words made love to my soul. The feeling was preposterous.. How come I enjoyed it so much? And how come it was all so simple?

well?

After conquering what you ve desired for a long time and after the feeling of a victor fades away then what remains? Is it your selfish lust of keeping it just to ease your pride? Or is it of admitting your defeat against your momentary desire? Is it then real? Your desire? Are you then a victor or just a loser?

Mummy

Αν η αγάπη ειναι ποίημα τότε σίγουρα κάπου θα το εχω διαβασει. Αν η αγάπη ειναι αίσθημα τότε σίγουρα το εχω νιώσει στην αγκαλια της μάνας μου. Αν η αγάπη ειναι πόνος τότε καπου κάποτε ήταν γλυκός. Αν η αγάπη ήταν άνθρωπος θα ήταν αγαθή κ αγνη.

wake up

Οσο και αν προσπάθησα άλλο τόσο αποτύγχανα μέχρι που κατάλαβα ότι δεν είναι θέμα προσπάθειας μα θέμα αποδοχής. Όσο και αν προσπαθούσα δεν καταλάβαινα δεν ήξερα απλά αποδεχόμουν μέχρι που βαρέθηκα. Και τότε τίποτα δεν έμεινε. Πάρα ο φόβος του να χάσω κάτι που θεωρούσα δικό μου. Άλλα δεν ήταν ποτέ τελικά, αυτή ήταν η αλήθεια και αυτό ήταν που έπρεπε να αποδεχτώ... Ήλπιζα ότι ήταν ένα κακό όνειρο μέχρι που συνειδητοποίησα ότι ήταν η πραγματικότητα που δεν ήθελα να δω...

Καλοκαιρι

Καλοκαίρι με καυτερό καιρό Και χωρίς ρευστό Όλα κυλάνε ήρεμα μα καπου υπάρχει και η αδιαφορία ίσως και μια φοβία. Όλα αλλάζουν γρήγορα δίχως να το πάρουμε χαμπάρι. Όλα χαλαρά και ήρεμα. Κλειστηκαμε στην απαισιοδοξία μας. Αποδεχθηκαμε την ήττα που μας παρουσιασαν καποιοι αλήτες που όλα υπογείως κανονιζανε.. Ξύπνιοι ήταν αυτοί κ εμείς κατευθυνουμενοι απευθυνομασταν με το πιο χυδαίο τρόπο στον συναθρωπο. Λες κ είμασταν τιποτα διαφορετικόι ή κ ανώτεροι. Ψάχναμε να ρίξουμε ευθύνες αφού τις δικές μας δεν είχαμε αρχιδια να παραδεχθουμε. Ξεφτιλιστηκαμε μάλλον. και που έχουμε λογική ως θείο δώρο παλι δεν κατάφερε να κρύψει την πραγματική μας προέλευση.. Ζώα είμαστε μα με εγωισμό. Φυσικά και εννοείτο ότι είμαστε καλύτεροι απο τον καθένα. Αυτή ειναι ομως και η καταρουλα μας.. Να πεθαίνουμε μόνοι.

Μπακ

Τι και αν με ερωτεύτηκαν; ακομα κ εκεί έκλαψα. 
Τι κ αν με αγάπησαν ακομα κ εκεί με πληγωσαν.
τι κ αν ήμουν η πιο όμορφη κοπέλα στα μάτια τα δικά τ σημασία δεν είχαν καμια. 
Ο ρομαντισμός δεν υπάρχει πια για αυτο ας τα γλυκόλογα κ πηδα με ασύστολα.
Μάλλον η ευαισθησία μου ειναι η ευθανασία μου.
Είτε δίνεις είτε παίρνεις ποτε ευχαριστημένος δεν θα σε..  
Γαμα το χθες κ χτισε το σημερα. 
Γαμα το αυριο κ έλα να ζήσουμε το γνώριμο.