Yes

Go play a video game while I paint my nails. Grab some beers while I pack my hair. Choose a playlist while I get prepared. You say the words and I start the spell.

Memory

I woke up feeling like I m livin in the 90s. Life goes slow, retro music talks about hope, clothing  displayed the happiness of the soul. Love was everything and I felt like a hippie. I imagined us dancing in the corner of the street. Dancing to the street musicians and laughing like crazy you could see we were high on happiness. ThenI turned and say to you I want you now tomorrow the next after that and the next after that then you kissed me and looked at me deeply as you always did. I could feel the butterflies running all over my body. Your kiss was so refreshing I thought it was as sweet as the nectar of the ancient gods. Your touch was breathtaking whenever you pulled me close my body would tremble. And then you would look at me with that satisfying look. My bad boy got me where he wanted and i was powerless infront of this beauty carved into flesh. I wanted to devour him and make him mine but he wouldn't allow me to have it my way so easily.  He 'd play with me first. Never once gave me a clue on how it will start or finish I just had to lay down and enjoy the show.. Such a cocky manner  , I could smell his manhood. He would grab my wrist with one hand and with the other my hair. My head would go back simultaneously I would catch his face coming up to mine accompanied with his lips. As he reached my chine he kissed me. Went a little down kissed me. Climbed a little up reached my lips and kissed the side of it. Shamelessly I moaned while my eyes were close and I was biting my lips. 
His eyes then reached mine,his stare then opened my eyes we could see the pleasure in each others eyes. I could see how much he wanted me. And he could see how much I wanted him...

Σκεψη

Κατέβηκα μια στιγμή απ τον ουρανό να δω την πραγματικότητα Και ένιωσα ακατάλληλη Προφανέστατα δεν υπήρχε θέση εκεί για μένα Ετρεξα να γυρίσω πίσω Και η πόρτα ήτανε κλειστή με σημείωμα δεν μπορείς να ξαναμπεις.
Αρχικά γέλασα χτύπησα την πόρτα κ μετά φώναξα με όλη μου τη δύναμη μα σαν να μην με άκουγε κάνεις. 
Και τότε ένιωσα μόνη τόσο μόνη όσο δεν είχα νιώσει πότε άλλοτε. 
Με κυρίευσε ένας θύμος, μια απογοήτευση. Δεν μπορούσα να καταλάβω ή απλά δεν ήθελα να δεχτώ το τι γινόταν. Και κοίταξα τριγύρω και το μόνο που έβλεπα ήταν τέρατα. ένα είδος που δεν μπορούσα να εξηγήσω
Ένα προσπάθησε να με πλησιάσει και απλά ούρλιαξα.
Τόσο που ένιωσα να σκίσιμο μες τον λάρυγγα μου.
Άρχιζα να τρέμω. 
Έβαλα τα χέρια μου στα μάτια μου. 
Και ξαφνικά ένιωσα ένα άγγιγμα έτρεμα στην ιδέα να κοιτάξω ψηλά .
Κ αν πέθανα εδώ? Τι έκανα να το αξίζω αυτό?

Ενος Κοριτσιου

Αχ βρε καρντάση μου το βασανο μου να σου ειπω 

μιαν ιστορια αληθινη, δικιας μου προσωπικης 

απ τα στηθη μου βγαλμενα να τ ακουσει ο καθενας

Πονάει η ψυχουλα μου σε λεω

Πονάει η ψυχούλα μου

Ήρθε και πήρε την καρδούλα μου

ενα κοπελι απο δω τριγυρω 

ενα δειλινο σαν αυτο

και έμεινα μοναχουλα μου

Τώρα στους δρόμους αυτούς περιπλανιέμαι

Ελπιζωντας να τονε βρω και να με δωσει ότι με πήρε.

Να μπορέσω μετά να τόν εδιαγράψω από την μνήμη μου
γιατί τη χαρα μου πήρε και με πονο με άφησε.

Με παραπλάνησε..
Μου εδώκε μια ευτελή καραμελιτσα που οσο περνουσε ο καιρος

η γλυκιά γευση όλο και πιο πικρία εγινοταν.

Πήγα στο πιο σκοτεινό μέρος της ψυχής μου να δωθω σε αυτηνα

αφού αβάσταχτος ήτανε ο πόνος που με άφησε να κουβαλήσω μοναχη μου.

Μα όσο περπατούσα αυτόν τον σκοτεινό δρόμο

Ένα φως με τραβούσε πίσω.. Ήτανε η ελπίδα.

Μου πε μην ανησυχείς ουδείς πόνος κρατα παντοτινά.
Θα περάσουνε όλα στα κοντινα

Την επίστεψα γιατί με την αλήθεια ακουσα πως ήτανε ξαδελφια.

Μα οπως πήγαινα προς αυτην αισθανομαι ενα χέρι να με ακουμπα..ητανε ο ερωτας.. 

Δεν ήθελε να ελπιζω, ήθελε αυτό που ήθελε. Να μην υπαρχει η προσμονη 

να μπορει να δωθει στον αγαπημένο της που τόσο λαχταρουσε

Ζητουσε εκείνο το παλικαράκι που μου επηρε τα μυαλά

που με κάνε να χαμόγελω ολοχαρα 

οπως ενιωθα οταν ημουνα παιδι μοναχα.

Οταν με παίρνε αγκαλιά και η καρδούλα μου τρεμοπαιζε κρυφα

που τα φιλια του με αναστατωναν και τα χάδια του με τρελαιναν καθε φορα.

Εκεινον που ερωτευτηκα πραγματικα.

Μα εκείνος καλά το ήξερα δεν θα γυρνούσε ποτε ξανα

είχε πάρει δρόμους μακρινούς 

ειχε επιλέξει αλλά μονοπάτια που 'εμάς' δεν είχανε σε αυτά..

Άλλη μάλλον θα ταν η ιστορία και αυτουνού 

απλά που και που 

όταν ανάβει ένα φου

ελπίζω να μαι και γω,

να μαι καπου στον νου του..

Συμπτωση

Το μονο που χρειαζοταν ηταν μια συμπτωση. Και ολα ξαφνικα γινανε ξεκαθαρα. Επιτελους μπορουσα να δω. Ηξερα οτι αυτο που χρειαζομουν ηταν να ανοιξω τα ματια μου. Και να μην κραταω αλλο την αναπνοη μου. Αυτο που χρειαζομουν ηταν η πραγματικοτητα.

Δυο τραγουδια παιζανε παραλληλα στο κεφαλι μου το ενα μιλουσε για την ελπιδα και το αλλο για την αγνοτητα και τον ρομαντισμο. Και εκει συλλογιστηκα και ειδα οτι τα πραγματα ηταν απλα πιο απλα απο οτι φανταζομουν.

Δεν ενιωθα πια ενα βαρος στο στηθος μου, δεν ενιωθα οτι πρεπει να αποδειξω κατι σε καποιον ή σε μενα. Ημουνα ποια ελευθερη. Ελευθερη απο  την φυλακη στην οποια ειχα βαλει τον εαυτο μου.

Τα συναισθηματα πολλα, αλλα η χαρα μου ηταν αυτη που επικρατουσε. Αυτη και η Ηρεμια. Δεν ξερω πως ειναι οταν πεθαινεις αλλα ξερω οτι ξαναζωντανευσα. Οτι πλεον βρηκα αυτην που φυλακισα καπου βαθια μεσα μου. Ο φοβος της πραγματικοτητας εξαφανιστηκε. 

Ξαναβρεθηκα με τις ριζες μου.

Και ολα αρχισαν ετσι απο μια συμπτωση. Απο ενα αρθρο σε ενα σαιτ. Απο μια φωτογραφια. Απο ενα χαμογελο. και τελος μια περιεργεια.

Θυμαμαι

Θυμαμαι οταν ημουνα μικρη και επαιζα στο παρκο ολη μερα

και ο χρονος δεν ειχε καμια σημασια

Θυμαμαι οταν ημουν μικρη και εψαχνα πως να βγω εξω να δω τους φιλους μου γιατι η φιλια ηταν το μονο που μετραγε

Θυμαμαι οταν ημουν μικρη και ηθελα να βοηθησω γιατι αυτο με ολοκληρωνε με κανε ευτυχισμενη

Θυμαμαι οταν ημουνα μικρη και πρωτο ενιωσα ελξη προς το αντιθετο φυλο ηθελα τοσο πολυ να δωσω ολα αυτα που ενιωθα και ας μην ειχα ανταποκριση

Θυμαμαι οταν ημουνα μικρη εβλεπα τους γονεις μου σαν οτι ανωτερο υπηρχε οτι και να μου λεγαν μου φαινοταν φανταστικο, μαγικο.

Θυμαμαι οταν πρωτοακουσα για τον Θεο μου φαινοταν παραξενο αλλα φανταστικο οτι εχω εναν ακομα πατερα εκει πανω που ηταν πατερας ολων, αγαπουσε και προσεχε ολους μας

Θυμαμαι οταν ημουνα μικρη και εγραψα την πρωτη μου εκθεση με θεμα τι θελεις να γινεις οταν μεγαλωσεις, ηθελα να γινω γιατρος ηθελα να κανω τους ανθρωπους καλα

Θυμαμαι οταν ημουνα μικρη και απεκτησα την πρωτη μου φιλη εκει που ολοι με κοροιδευαν εκεινη ειδε κατι σε μενα και μου ειπε ΅γεια΅

Θυμαμαι οταν ημουνα μικρη και δεν ηθελα να παω σχολειο γιατι δεν ειχα κανει την εργασια μουκαι παριστανα την αρρωστη με  πονεμενη κοιλια.

Θυμαμαι οταν ημουνα μικρη και τσακωθηκα για πρωτη φορα και μετα φοβομουν τι θα πει η δασκαλα μου και εκανα..κοπανα..

Θυμαμαι οταν ημουνα μικρη και πηρα πρωτη φορα βαθμους δεν πολυκαταλαβα τι σημαινε αλλα ηξερα οτι θα με δυσκολευε στο μελλον

Θυμαμαι οταν ημουνα μικρη και διαβασα το πρωτο μου εξοσχολικο βιβλιο συναρπαστηκα γιατι με πηγε σε εναν αλλο κοσμο και καταλαβα οτι υπαρχουν και αλλοι κοσμοι εκτος απο τους δικους μας

Θυμαμαι οταν ημουνα μικρη δεν με ενοιαζαν τα λεφτα, δεν με ενοιαζε τιποτα σχεδον , απλα ηθελα να ζω, ζουσα αληθινα και  ευτυχισμενα.

Frida Kahlo

The Broken Column

Can you feel the pain of Stability?

Θα ΄ταν αδικο

Θα ΄ταν αδικο αμα δεν πηγαινα μπροστα και έμενα πισω στη μοναξια.

Θα 'ταν αδικο να 'μαι σκατα αφου μπορω να χαμογελω με ξεγνοιασα.

Θα 'ταν αδικο να μην ηξερα την αξια μου μεσα απο την καφριλα μου.

Θα 'ταν αδικο να μην ειμαι καλα για συμφεροντα μη υπαρκτα.

Θα 'ταν αδικο να ειχα καρδια και να την πληγωνα συχνα.

Θα 'ταν αδικο να μιλω για συναισθημα οταν δεν εχω καταλαβει το αισθημα.

Θα 'ταν αδικο να περιμενα χωρις να εδινα.

Θα 'ταν αδικο να ειχα ελπιδα και να μην εβλεπα την αληθεια.

Θα 'ταν αδικο να επιζητουσα την γνωση ενω δεν εχω "νιωσει"

Θα 'ταν αδικο να εψαχνα το νοημα μιας ιστορια χωρις ουσια.

Θα 'ταν αδικο να διαβαζα και να μου αμαθης.

Θα ταν αδικο να κατανοοω και να μην επικροτω.

Θα 'ταν αδικο να περιφερομαι και να υπαρχω χωρις να ζω και να εκφραζομαι

Θα 'ταν αδικο να μην εδινα αγαπη αφoτου ειμαι γεματη απο αυτην.

Θα 'ταν αδικο να με λενε ελενη και κανενας να μην με ξερει.



Το "θα ταν αδικο" ειναι ενα ποιημα προσωπικο,δικο μου για μενα. Ηθελα απλα να το μοιραστω μαζι σας. Σας ευχαριστω.

"ΒΟΡΕΙΑ"

Βορειοι ανεμοι χτυπανε την  καρδια

Ερχονται και φευγουν δυνατα

Αρπαζοντας το κορμι γοργα

με την μουσικη χαρωπα.

Εχω την τρομπετα να με τραβα

σε αγνωστα νερα. 

Βλεπω με μια ματια

Το αγνωστο να με κοιτα.

Και σκεφτομαι ξαφνικα

δεν θελω να κολυμπησω στα βαθια.

Βλεπω τον φοβο να με κρατει

τον τρομο να επικρατει

Η συγχυση περνει μπρος

και ολα τα διαλυει καθοδος

Νιωθω να με εξιταρει

ολο αυτο που περναει

Παντα με τη περιεργεια συναισθηματων

Διαχωριζομαι και μπερδευομαι

Αναρωτιεμαι και σκεφτομαι

Δεν ξερω αμα ειναι παγιδα

ξερω ομως οτι ενδιαφερομαι.

"ΚΑΠΑΡΟ"

Γιατι να συμβιβαστω με οτι δεν ειναι αρκετο

Οτι δεν προσφερει δεν συμφερει

Η μεση κινηση φερνει συγχυση

Η λυση δεν ειναι η λυπηση

Η πραξη πρεπει να δοκιμαζει

Την αντοχη και την επιμονη

Για να κοπιασει η λεξη στο χαρτι

Οπου παει ας με βρει

Απο οπου ερθει ας σωθει

Οπου ειναι θα φανει

Για αυτο κανε πιο κει